«Και όταν θα ‘ρθουν οι καιροί που θα ‘χει σβήσει το κερί στην καταιγίδα
Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα».
Το σοκαριστικό περιστατικό των δυο 17χρονων μαθητριών στην Ηλιούπολη επαναφέρει με τραγικό τρόπο αυτή τη φορά το εναγώνιο ερώτημα σε τι κόσμο καλούνται να ζήσουν τα παιδιά μας.
Συγκλονιστικό και αποκαλυπτικό το σημείωμα που βρέθηκε:
«Φέτος (…)θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις(…)Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά(…) θα καταλήξω σε μια δουλειά που δε θα μου δίνει λεφτά. (…)Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα»
Αυτά τα λόγια, ως ύστατη κραυγή αγωνίας νέων παιδιών, μας γεμίζουν θλίψη για αυτή την τραγωδία, αλλά και θυμό για τα αδιέξοδα του κοινωνικού συστήματος που γκρεμίζει τα όνειρα της νέας γενιάς. Είναι ξεκάθαρο ότι η πολιτεία έχει τεράστιες ευθύνες που έχει μετατρέψει το λύκειο σε ένα κάτεργο εξετάσεων και όλη η εκπαιδευτική διαδικασία προσανατολίζεται σε βαθμούς και επίτευξη αποτελεσμάτων. Το ασφυκτικό θεσμικό πλαίσιο που λειτουργούν τα σχολεία, καλλιεργεί τον ανταγωνισμό, τον ατομικισμό και εξοστρακίζει τη χαρά της συλλογικής δράσης.
Τα παιδιά δεν είναι άγραφος πίνακας κουβαλούν τα οικονομικά προβλήματα των οικογενειών τους, τη φτώχεια, τη βία, τον πόλεμο, αλλά κυρίως την απουσία μιας ευοίωνης προοπτικής.
Είναι αναγκαίο ως εκπαιδευτικοί που αφουγκραζόμαστε τις ανησυχίες των μαθητών μας, να συνδράμουμε για να οριοθετηθούν οι έννοιες επιτυχία και ευτυχία μέσα από τη συλλογικότητα και την κοινή δράση. Να αναδειχτεί η χαρά και η αισιοδοξία μέσα από την πάλη και τους αγώνες που μπορούν να γκρεμίζουν τα αδιέξοδα και να βάζουν φτερά στα όνειρα των νέων .
